Waarom ik tatoeëer: over zelfontwikkeling, mensen en de tattoo-ervaring

Waarom ben ik eigenlijk gaan tatoeëren?

Het is een vraag die ik mezelf nog regelmatig stel.

Niet omdat ik spijt heb van mijn keuze. Juist omdat ik achteraf steeds meer verbanden zie tussen wie ik was, waar ik vandaan kom en waarom dit vak uiteindelijk zo goed bij mij blijkt te passen.

Mijn fascinatie voor zelfontwikkeling is daarin een belangrijke rode draad. Zelfontwikkeling zie ik niet als iets wat je ooit ‘af’ hebt, maar als het proces van het leven waar iedereen op zijn eigen manier doorheen gaat.

En misschien is dat ook precies wat ik zo interessant vind aan mensen.

Waar mijn fascinatie voor mensen begon

Het begon op mijn zevende met dagboeken schrijven, waarin ik ging analyseren hoe ik mezelf verhield tot de buitenwereld.Ik had toen al diep van binnen het gevoel dat ik hier, op aarde, niet wilde zijn. Ik probeerde toen onbewust die pijn een plek te geven.

Een plek zoals in mijn dagboek, of in romantische, familiaire of vriendschappelijke relaties.

Toen ik op de basisschool zat, wilde ik ook psycholoog worden, omdat ik het leuk vond om mensen te ‘helpen’.

Achteraf gezien vind ik het bijzonder dat die interesse in mensen er toen al zo sterk was. Ik had natuurlijk nog geen idee wat ik ermee wilde doen, maar ik was blijkbaar al bezig met observeren, analyseren en proberen te begrijpen hoe ik mezelf en anderen moest plaatsen in de wereld.

Die fascinatie is eigenlijk nooit verdwenen.

Van psychologie naar film, fotografie en menselijke verhalen

Toen ik film ging studeren en bijbaantjes nam in de retail, werd mijn interesse in mensen steeds groter. Ik kon het ook terugbrengen naar de fotografen en filmmakers die mij destijds inspireerden, zoals Nan Goldin, Greta Gerwig en Richard Linklater.

Ik ga nog steeds aan op films met lange dialogen over filosofische onderwerpen, fotografische zelfdocumentaties en documentaire filmportretten.

Ik vind het interessant wanneer mensen zichzelf laten zien zonder dat alles netjes uitgelegd hoeft te worden. Een gesprek, een blik, een herinnering of een bepaalde periode in iemands leven kan soms veel vertellen over iemand.

Achteraf kon ik in de filmwereld mijn zingeving niet vinden. Na mijn studie heb ik nog vijf jaar lopen zoeken wat het dan wel was. Ik bleef hangen in de vele baantjes die wel met mensen te maken hadden, maar nog steeds op een afstandelijke, indirecte manier.

Tot ik begon met mijn leerlingschap in 2020 bij Duncan.

Tatoeëren tijdens een periode van persoonlijke ontwikkeling

Net als vele anderen werden mensen in die tijd steeds zelfbewuster en begonnen we te reflecteren op wat we met z’n allen aan het doen waren. Mensen gingen ‘spiritueel ontwaken’. Tegelijkertijd ontstond er ook een golf aan nieuwe, jonge tatoeëerders.

Je kunt je dus voorstellen dat het een interessante periode voor mij was, zowel in mijn vakmanschap als in mijn persoonlijke ontwikkeling.

Ik was tegelijkertijd een nieuw vak aan het leren en mezelf steeds beter aan het leren kennen. Wat wil ik eigenlijk? Waarom doe ik wat ik doe? Wat vind ik belangrijk? En waarom heb ik überhaupt voor dit vak gekozen?

Die vragen liepen steeds meer door elkaar heen.

Ik ben niet gaan tatoeëren omdat ik goed kon tekenen

Toen ik net begon met tatoeëren, had ik sterk de behoefte mij te onderscheiden van andere tatoeëerders. Ik ging bij mezelf na wat dat dan was.

De vraag die regelmatig in mijn hoofd voorbij komt, is ook: waarom heb ik ervoor gekozen? Want ik tekende niet bepaald de sterren van de hemel. Gaandeweg heb ik mijn tekenvaardigheden ontwikkeld en ik was gretig genoeg om meer kennis op te doen op technisch vlak.

Ik wilde begrijpen hoe het vak werkte. Hoe je met de huid werkt, hoe je een tattoo technisch goed zet en hoe je een ontwerp op een lichaam laat werken.

Maar ik ben niet gaan tatoeëren omdat ik per se goed kan tekenen.

Ik ben gaan tatoeëren vanwege mensen

Mijn fascinatie voor mensen blijft terugkomen en is in dit vak onmisbaar. Zonder mensen kan ik niet tatoeëren, maar kan ik persoonlijk ook niet groeien. Wij mensen hebben elkaar nodig om te kunnen reflecteren, meer te kunnen begrijpen van onszelf en, als het goed is, een mooier mens te worden. Dat is voor mij een belangrijk onderdeel van het vak.

Natuurlijk is tatoeëren een ambacht. Je leert over techniek, huid, machines, naalden, pigment, compositie en vorm. Maar uiteindelijk zit er altijd een mens tegenover mij.

Iemand met een eigen geschiedenis, eigen ideeën, onzekerheden, voorkeuren en verwachtingen.

En juist dat menselijke gedeelte blijft mij interesseren.

De tattoo zelf is maar een onderdeel van de ervaring

Het proces, de ervaring van het krijgen van een tattoo is net zo belangrijk als de tattoo zelf. Iets waar ik ook met een bewust hoofd mee bezig ben en wat ik belangrijk vind. 

Voordat ik begon met tatoeëren, heb ik zelf veel tattoos laten zetten in verschillende situaties en omgevingen. Daar heb ik later als professioneel tatoeëerder veel profijt van gehad. Want een tattoo-ervaring gaat voor mij niet alleen over het uiteindelijke beeld.

De omgeving speelt mee. De persoon die tegenover je zit speelt mee. De manier waarop er met je wordt gecommuniceerd speelt mee.

Hoe veilig en comfortabel je je voelt. Hoeveel vertrouwen je hebt in degene die aan je lichaam werkt. Of je vragen kunt stellen. Of je iets kunt aangeven wanneer je ergens over twijfelt.

Allemaal dingen die misschien klein lijken, maar samen bepalen hoe iemand een tattoo-ervaring beleeft.

Wat leer je als je zelf veel tattoos laat zetten?

Getattooerd worden door Laurent Trelaun uit de Verenigde Staten op de Aken Tattoo Conventie 2026

Door de jaren heen heb ik mezelf in allerlei verschillende situaties laten tatoeëren. Door verschillende tatoeëerders, in verschillende omgevingen en met verschillende manieren van werken. En juist daardoor ben ik gaan begrijpen hoeveel invloed die omstandigheden kunnen hebben op de ervaring.

Door wie word je getatoeëerd?

Hoe voelt de ruimte waarin je zit?

Hoe wordt er met je lichaam omgegaan?

Hoe wordt er naar je geluisterd?

Voel je je op je gemak?

Kun je jezelf zijn?

En misschien wel het belangrijkste: hoeveel vertrouwen voel je op het moment dat iemand aan je lichaam werkt?

Ik heb als klant ervaren dat een tattoo niet alleen gaat over het beeld dat uiteindelijk op je huid staat. De weg ernaartoe blijft onderdeel van de herinnering.

Dat zijn ervaringen waar ik als professioneel tatoeëerder veel aan heb gehad. Ze hebben mij niet alleen geleerd wat ik technisch belangrijk vind, maar ook hoe ik wil dat iemand zich tijdens een tattoo-sessie kan voelen.

Waarom ik mezelf nog steeds laat tatoeëren

En nog steeds laat ik mij veel tatoeëren, omdat het een soort zelfstudie blijft. Ik vind het interessant om opnieuw aan de andere kant van de stoel te zitten. Iedere tatoeëerder werkt anders. Iedere studio heeft een andere sfeer. Iedere tattoo-ervaring is anders.

Door zelf klant te blijven, blijf ik ervaren hoe het is om iemand anders te vertrouwen met een deel van je lichaam. Ik blijf daardoor niet alleen leren over het vak, maar ook over de ervaring van de persoon die tegenover mij zit.

En dat vind ik belangrijk.

Mensen zijn onderdeel van mijn eigen ontwikkeling

Misschien is dat uiteindelijk de verbinding tussen mijn fascinatie voor zelfontwikkeling en mijn werk als tattoo artist.

Mensen zijn spiegels.

Door anderen kunnen we dingen over onszelf ontdekken die we misschien niet zouden zien. We kunnen onszelf herkennen in iemand anders, maar ook juist geconfronteerd worden met iets wat totaal niet bij ons past.

Dat betekent niet dat iedere tattoo een diepe betekenis moet hebben. Ik vind het juist belangrijk dat daar vrijheid in zit.

Een tattoo mag een belangrijk symbool zijn voor een bepaalde periode in je leven, maar je mag natuurlijk ook gewoon iets mooi vinden. Niet iedere tattoo hoeft een spiritueel verhaal te vertellen. Maar de persoon die de tattoo draagt, blijft voor mij altijd belangrijker dan alleen het beeld.

Tatoeëren als onderdeel van mijn eigen zelfontwikkeling

Als ik terugkijk, zie ik eigenlijk een vrij duidelijke lijn. Het kind dat dagboeken schreef en probeerde te begrijpen hoe ze zich verhield tot de wereld. Het meisje dat psycholoog wilde worden. De filmstudent die gefascineerd was door menselijke verhalen. De jonge vrouw die na haar studie vijf jaar zocht naar een vorm waarin ze haar fascinatie voor mensen kwijt kon.

En uiteindelijk de tatoeëerder die dagelijks met mensen werkt. Ik had het vroeger waarschijnlijk niet zo kunnen bedenken. Maar al die interesses lijken uiteindelijk toch samen te komen in mijn werk.

Mijn zingeving heb ik gevonden in tatoeëren

Mijn zingeving heb ik nu gevonden in tatoeëren en daar ben ik heel dankbaar voor. Niet omdat ik nu klaar ben met zoeken of omdat ik mezelf volledig begrijp.

Juist niet.

Ik denk dat zelfontwikkeling voor mij nooit een eindpunt zal zijn. Het is blijven kijken. Ervaren. Reflecteren. Leren. Soms opnieuw beginnen. En dat is precies wat ik zo mooi vind aan dit vak. Ik kan iets maken met mijn handen, maar het begint altijd bij een ander mens. Mijn fascinatie voor mensen is nooit verdwenen. Alleen de vorm waarin ik die fascinatie uit, is veranderd.

Van dagboeken naar film.
Van film naar tatoeëren.

En uiteindelijk blijkt tatoeëren voor mij niet alleen een vak te zijn. Het is de plek geworden waar mijn fascinatie voor mensen, creativiteit, persoonlijke ontwikkeling en mijn behoefte aan verbinding allemaal samenkomen.