Mijn allereerste tattoo guest spot buiten Nederland: Berlijn

Een droom die uitkomt

Berlijn is geen onbekende stad voor mij. Ik ben er drie keer eerder geweest en iedere keer bevond ik me in een andere fase van mijn leven. De eerste keer was ik achttien jaar en eerstejaars kunststudent. Ik was er voor een excursie en natuurlijk om uit te gaan. De tweede keer was ik nog thuis handpoke-tattoos aan het zetten en ging ik op bezoek bij een oud-studiegenoot. De derde keer was rond 2020. Ik voelde me toen een verloren ziel die een uitzichtloze toekomst tegemoet ging. Ik herinner me nog dat ik in een restaurant zat waar mensen mondkapjes droegen. Alles voelde vreemd en onzeker.

Nu was ik weer in Berlijn, maar deze keer als moeder en professioneel tattoo-artiest. Ik had net mijn apprenticeship afgerond en stapte na vijf jaar uit de veilige bubbel van Inkstitution in Rotterdam de echte wereld in.

Vanaf het moment dat ik besloot om te gaan tatoeëren, droomde ik ervan om de wereld rond te reizen, mensen te ontmoeten en mooie dingen te maken. Tijdens de pandemie durfde ik daar niet eens van te dromen, omdat het allemaal zo onrealistisch leek.

(Maar ik was er ook om mijn piercer-vriendin Nina (@ninapiercer) na drie jaar eindelijk weer te zien.)

Nina Falci is de meest getalenteerde piercer die ik persoonlijk ken

De aankomst

Toen ik de trein uitstapte, vergat ik voor een seconde dat deze stad standje turbo is ten opzichte van Rotterdam. Rotterdam kan druk, snel en intens zijn, maar Berlijn doet daar gerust nog een schepje bovenop.

Tegelijkertijd had ik geen moeite om me aan te passen, omdat het straatbeeld ergens vergelijkbaar is met dat van Rotterdam. Veel verschillende etniciteiten, maar energetisch voelde het hier iets grauwer, ondanks het mooie weer. Ook viel het me op dat er meer dakloze mensen op straat waren.

Oost-Berlijn

De eerste twee dagen verbleef ik in Oost-Berlijn, ter hoogte van station Warschauer Straße. Een gebied dat door de Berlijnse Muur is uitgegroeid tot een enorme toeristische trekpleister. Normaal gesproken ontwijk ik dat soort plekken liever, maar om de een of andere reden voelde ik dat ik langs die muur moest lopen.

Terwijl ik daar liep, realiseerde ik me dat die muur voor mij symbool staat voor de polariteit die er in deze wereld bestaat. En dat het leren omgaan met die polariteit misschien wel onderdeel is van het mens-zijn.

Ik vond het trouwens ook best schrijnend om mensen vrolijk foto's te zien maken voor die muur, terwijl er door diezelfde muur ontzettend veel mensen hebben geleden.

Stel je eens voor dat je terug in de tijd zou gaan en mensen zou vertellen dat die muur ooit een toeristische attractie zou worden. Dat foto's ervan online viraal zouden gaan en dat het uiteindelijk meer zou draaien om de mensen die ervoor poseren, dan om waar die muur werkelijk voor heeft gestaan.

West-Berlijn

De plek waar ik ging tatoeëren, Iragana Studio, bevond zich in Friedrichshain. Nina woonde in het centrum van Berlijn. Het voelde alsof ik me in een totaal andere wereld bevond.

Inspiratie was overal te vinden. Zelfs in de metro stations

De gebouwen, de mensen en zelfs energetisch voelde ik die verdeeldheid. De sporen van het verleden zijn hier nog steeds voelbaar.

Ik kan me goed voorstellen waarom zoveel mensen van deze stad houden, want hier gebeurt het allemaal. De restaurants, de kleine winkeltjes en de enorme diversiteit aan mensen die je tegenkomt. Het heeft iets bevrijdends.

Tegelijkertijd is iedereen heel erg met zichzelf bezig, maar toch ook weer samen. Of zo voelt het tenminste.

Ik had een dag vrij en had die goed besteed aan een bezoek aan het Humboldt museum. Er waren twee exposities. Een deel ging over de Aziatisch Kunst en het andere deel over Ethnologie. Het was enorm en het leek 100 jaar te duren, maar ik kwam eruit met een hoofd vol inspiratie.

Check vooral even mijn hand poke flash sheets als je benieuwd bent wat ik heb gemaakt, geïnspireerd op wat ik heb gezien in de musea.

Een van de messing sieraden die mij ontzettend heeft geïnspireerd.

Mijn werkethiek

Via Sofie (@swaard) kwam ik terecht bij Iragana Studio. De eigenaar, Adria Deyza, was zelf helaas op reis, maar ik kreeg wel de kans om andere tattoo-artiesten te ontmoeten.

De meeste artiesten waren nog relatief jong in het vak, ongeveer vijf jaar bezig, en bijna niemand kwam oorspronkelijk uit Berlijn. De meesten waren van buitenaf gekomen.

Voor mij was het de eerste keer dat ik in een gedeelde werkruimte ging tatoeëren, dus ik had geen idee wat ik kon verwachten. Uiteindelijk kwam het erop neer dat ik instructies kreeg over hoe ik de studio moest openen en sluiten. De meeste artiesten kwamen binnen, tatoeëerden hun klant en gingen daarna weer naar huis.

Een van de hand poke tattoos die ik bij Iragana Studio heb gezet

Ik miste heel erg het gevoel van eenheid, verbinding en artistieke input onder de mensen die daar werkten. Ik besefte hoe belangrijk ik dat vind, zeker als het een plek is waar ik meerdere dagen zou verblijven.

Dat is ook een waarde die ik vanuit mijn apprenticeship heb meegekregen.

Vroeger was een tattooshop een sociale plek waar mensen elkaar ontmoetten, hun passie deelden en artistiek van elkaar konden leren.

Online heb ik meerdere studio's met dit concept voorbij zien komen. Volgens mij is deze vorm vooral ontstaan na de pandemie. Mensen zijn individualistischer gaan leven en zijn ergens vergeten dat samenkomen een belangrijk sociaal aspect is van mens-zijn.

En misschien is dat ook waarom we in 2026 weer zo verlangen naar community.

We verlangen naar verbinding met elkaar, maar misschien nog wel belangrijker: naar verbinding met onszelf.

Selfie in de lift van het Museum voor Aziatische Kunst Berlijn